امشب فکر کردم که شدم همون پسرک ده ، پونزده سال پیش ...چون رفتم و تو تشت نشستم که مادرم حمومم کنه ، یه جسم بیست و اندی ساله و یه روح هفت،هشت ساله که خودش رو تو بغل مادرش میخواد پیدا کنه ... مادرم خیلی

اسمش سعیدِ ، فامیلی اش بدشانسی ... همکلاسیم رو میگم ! از بچگی مشکل بینایی داشت ، تو فاصلهچهارده تا پونزده سالگیش -هشت بار- میره طهرون و میاد . عمل پشت عمل و نتیجه اش ؛ نابینایی کامل ! میره مشهد که شف

چند روزپیش خیلی حالم داغون بود ، حالم بهم خورد از این زندگی تکراری و روزمره ، از این همه هیاهوی الکی بقیه ، از این همه بیخیالی خودم. قشنگ حس میکردم که یه جسمم فقط ، روحی این تو نیست که به شوق بیاد که

- هدفت چیه ؟- هدف اینه ، سال بعد اینجایی که هستم دیگه نباشم !- نقشه ای داری ؟- نقشه اینه که تو شصت روز باقیمونده ، گشاد بودن رو بزارم کنار ، و تنگ باشم . اگه شصت روز بتونم ادای تنگارو درارم و این هفت